Τετάρτη πρωί, καφεδάκι στην παραλία. Μια φανταστική μέρα..
Οκ οκ. 12:30, 1 παρά, με χάλια καφέ από ένα παραδόξως συμπαθητικό μαγαζί και σκόνη από την Αφρική να σκάει καβάλα στο απαλό αεράκι και να μην βλέπεις πάνω από 100-200 μέτρα, καθήμενος σε παρακείμενο σουβλατζίδικο όπου εργάζεται ένας φίλος κι ενώ τον περίμενα να ξεμπερδέψει από τις δουλειές του να πιούμε επιτέλους αυτόν τον διαολεμένο καφέ, Τσσσαααφμπούμ (είναι δισύλλαβο αυτό και τονίζεται στην λήγουσα, το έχω ψάξει) μου έσκασε..
